· 

De mooiste 5 jaar van mijn leven

5 jaar geleden was de meest bijzondere, spectaculaire, spannende dag van mijn hele leven. 23 december werd ik na een tweelingzwangerschap van 37 weken ingeleid. Vandaag zou ik mijn twee meisjes gaan ontmoeten. Tenminste, dat dachten we toen nog.

Dat ik die 37 weken überhaupt had gehaald was al een wonder. Met 25 weken en een paar dagen werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ik had de nacht ervoor harde buiken gehad en de arts vond het nodig om me op te nemen. Natuurlijk bleef het toen de hele week in het ziekenhuis rustig. Kleine onruststokers, dat waren het toen al. De volgende 10 weken zijn we wel een keer of 10 met harde buiken - natuurlijk altijd 's  nachts - naar het ziekenhuis gereden. Maar elke keer mochten we na 24 uur weer naar huis, omdat het gelukkig toch rustig bleef.

 

Op 23 december was het zover. Om 7 uur in de ochtend reden we naar het ziekenhuis in Tilburg. Allebei bloednerveus. Vandaag was dan eindelijk te dag... Maar na 17 uur waren ze er nog steeds niet. Het werd later en later en uiteindelijk werd het toch een keizersnede. Nummer 1 - L - had besloten om haar gezicht naar voren te draaien in plaats van haar kruin. Mijn grootste nachtmerrie werd waarheid, want ik was als de dood voor een keizersnede. Op 24 december werden ze dan echt geboren. Om 01.01u en 01.02u. Mijn grootste liefdes. En alle clichés zijn waar. Je kan direct niet meer zonder hen.

 

Mijn meiden. Die me hebben geleerd dat het ouderschap gaat om groeien, leren, ontdekken en nog een keer proberen. Dat niet alles in een keer perfect gaat of hoeft. Dat je dieper kan gaan dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Want ja je bent moe, en ja je gaat gewoon als een zombie door. Luiers, borstvoeding, flessen, kolven, spuitpoep, kleren vol spuug, volle wasmanden en wallen tot op je knieën, maar het is het waard! En nu, vijf jaar verder, zijn we echt aan het opvoeden. Bevat elk gesprek met hen de woorden poep, kak, plas, drol en piemel. Krijg je soms een brutale opmerking terug, ben je soms ten einde raad (ja dat gebeurt hier ook nog steeds) en plak je hen het liefst achter het behang. Maar daar praten we dan over en dan bedenken we samen een oplossing. En dan besef ik weer hoe groot ze al zijn. Hoe ze wijze oplossingen kunnen bedenken. En dat is de grootste les die zij me hebben geleerd. Dat praten en knuffelen alles oplost. Samen rond de tafel of even op de trap kletsen over wat er is gebeurd en oplossingen bedenken. En dan ben ik zo trots op hen en op ons als tweelingouders. We flikken het maar mooi.

 

Nu we vijf jaar verder zijn, zou ik willen dat ik de tijd even kon bevriezen, of op zijn minst wat minder snel kon laten gaan. Want ze worden zo groot. En de laatste jaren zijn zo snel gegaan. Soms weet ik gewoon niet meer wat er allemaal is gebeurd, zo snel. Maar wat hebben we veel geleerd. Wat hebben zij mij veel geleerd. Over mezelf, over mijn relaties en over mijn ouderschap. Ik ben nog elke dag dankbaar dat ik op de eerste echo te horen kreeg dat er twee kindjes in mijn buik groeiden. Dat ik dat wonder van een tweeling mee mocht gaan maken. En wat voor avontuur is dat geweest en wat voor avonturen staan ons nog te wachten. Maar we gaan er vol goede moed, positiviteit en plezier voor! Let's do this!

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Ervaringen van andere tweelingouders

"Paulien is super flexibel, denkt goed mee voor ideeën, geeft tips en handvatten waar je echt wat aan hebt." - Eva, moeder van  jongen/meisje tweeling (2 jaar)

 

"De coachingssessies met Paulien waren erg waardevol; ze is flexibel, luistert goed, denkt mee, motiveert en helpt je verder in het proces." - Daniël, tweelingvader jongen/meisje 2 jaar

 

"Paulien heeft veel kennis als het gaat om tweelingen en geeft duidelijk advies waar je zeker in de praktijk mee aan de slag kan gaan." - Babiche, moeder van jongen/meisje tweeling (4 jaar)

 


Gegevens

Paulien Perfors

Waalwijk,

Noord-Brabant

06-14585281

@detweelingcoach

KvK nr.: 73108162

 

Privacyverklaring l Algemene voorwaarden l Veelgestelde vragen

Expert bij